Integratiebeleid van de gemeente Waalwijk anno 2010
De gemeenteraad van Waalwijk nam in 2009 het initiatief voor een maatschappelijke verkenning in de gemeente, om zicht te krijgen op de stand van zaken bij de integratie van nieuw- en oudkomers. De uitkomsten hiervan werden samengevat in een verslag en aangeboden aan het College van B&W om daarmee een beleidsnota op te stellen. Deze nota is op 28 januari jl behandeld in de gemeenteraad en aangenomen.
De belangrijkste onderwerpen uit deze nota zijn; integratie is synoniem met participatie, het gebruik van de nederlandse taal is de sleutel voor participatie, stageplaatsen vormen meestal de opstap naar participatie, mogelijke achterstelling van vrouwen vraagt om extra aandacht en (team)sport is een belangrijke schakel voor jongeren om zich gezond en wel te kunnen ontplooien.
De VVD heeft zich sterk gemaakt voor het beschikbaar stellen van stageplaatsen, te beginnen bij de gemeentelijke organisatie zelf.
Bijpraten met de Ahmadiyya Moslim Gemeenschap
We ontvingen een uitnodiging om op 23 maart 2009 een bijeenkomst te bezoeken van een Moslim gemeenschap in het buurthuis Bloemenoord om over het thema integratie te praten.
Van de gemeente Waalwijk was ook wethouder Usman Santi present en daarbij hebben we uitvoerig gepraat over wat we onder integratie verstaan. Daarbij kwam de vraag aan de orde wat onze gesprekspartners het meest waarderen aan ons land. En we waren het er al gauw over eens dat de persoonlijke vrijheid een heel groot goed is. Een van de voorwaarden om die vrijheid te kunnen beleven is dat de staat zich niet met de kerk bemoeit maar omgekeerd moet de kerk zich ook niet met de staat bemoeien. De staat oftewel de overheid is dus seculier en vrij van welke orde, overtuiging of vooringenomenheid dan ook. Geloof en geloofsbeleving zijn een persoonlijke keuze en iedereen heeft het recht het geloof aan te hangen dat hij zelf wenst en wordt daarin door niemand belemmerd.
Deze waarborg voor niet-belemmering werkt twee kanten op. Niemand wordt belemmerd en niemand belemmert de ander. De grondwet, waarin eenieders rechten zijn vastgelegd, dient daarbij te worden gerespecteerd. Op basis van deze uitgangspunten is een verdere uitdieping van het begrip integratie mogelijk.
De dubbele paspoortendiscussie: Het nationale symbool van een mislukt integratiebeleid?
Hét onderwerp dat de nationale politiek op dit moment domineert is de kwestie van de dubbele nationaliteiten van de staatssecretarissen Nebahat Albayrak en Ahmed Aboutaleb. De paspoortendiscussie staat symbool voor het mislukte integratiebeleid en diepe maatschappelijke kloof in Nederland op dit moment. En Geert Wilders misbruikt deze paspoortendiscussie om het gelijk over de mislukte integratie aan zijn kant te krijgen. Het paspoort staat niet langer meer symbool voor de overbrugging tussen twee werelden maar juist voor de scheiding daartussen. Deze achterliggende discussie vertroebelt echter het zicht op de feiten.
Het is correct om van Nederlandse bewindspersonen of andere gezagsdragers die Nederland of de Nederlandse wet vertegenwoordigen te verlangen exclusief te kiezen voor de Nederlandse nationaliteit. Niet zozeer uit oogpunt van integratie, maar om een mogelijk conflict van belangen of de schijn daarvan te voorkomen. Een paar voorbeelden. In Turkije is het bij wet verboden om publiekelijk te spreken over de Armeense genocide. Staatssecretaris Albayrak zal de komende regeerperiode samen met haar (Europese) collega’s mogelijk moeten gaan beslissen over de toetredingeisen voor Turkije tot de EU, waaronder de vraag of Turkije de Armeense genocide moet erkennen. (Als Europeanen na WOII weten we hoe belangrijk het is dat je leert van je eigen fouten om jezelf en anderen in de toekomst daarvoor te behoeden). Staatsecretaris Albayrak kan echter vanwege haar Turkse paspoort een flinke gevangenisstraf tegemoet zien op het moment dat zij de Armeense genocide wél erkent en Turkije aanspoort hetzelfde te doen.
Staatssecretaris Aboutaleb moet binnenkort de Marokkaanse regering stevig aansporen om meer werk te maken van de uitkeringsfraude van remigrerende Nederlanders van Marokkaanse afkomst. Een Nederlandse militair met een Turkse nationaliteit kan opgeroepen worden om zijn dienstplicht in Turkije te gaan vervullen en daarmee mogelijk gedwongen worden om te gaan vechten tegen de Koerden. Mijn conclusie is dat Nederlandse gezagsdragers uitsluitend de Nederlandse belangen moeten dienen en zelfs ook niet de schijn tegen mogen hebben.
Het is jammer dat deze paspoortenkwestie, onder aanvoer van Geert Wilders gevoerd wordt als symbool van de mislukte integratie, en niet wordt gebaseerd op bovenstaande feiten. In de wet moet een bepaling komen die stelt dat Nederlandse gezagsdragers alleen de Nederlandse nationaliteit mogen hebben (of een schriftelijke afstandsverklaring van de andere nationaliteit als dat echt niet anders kan).
Het lukt de Nederlandse politiek niet om een maatschappelijke discussie te organiseren over de nieuwe weg die we moeten inslaan na het failliet van het oude integratiebeleid en de onderliggende multiculturele idealen. De integratie is namelijk ook niet geslaagd als iedereen in Nederland alleen maar één (Nederlands) paspoort heeft. De VVD moet als liberale partij die staat voor de keuzevrijheid van het individu, eigen verantwoordelijk, de onkreukbaarheid en objectiviteit van de overheid en de scheiding van kerk en staat, de komende jaren de teugels in handen nemen en dit debat wél organiseren. Een discussie gebaseerd op feiten en doelstellingen en niet op de onderbuikgevoelens van individuele politici. Met als uiteindelijk resultaat een Nederland die weer weet waar zij voor staat!
Een ingezonden stuk van Sjoerd Potters, secretaris van de VVD afd. Waalwijk en kandidaat parlementariër, dd 20 maart 2007